தேவாலயத்தில் போதகர் மீது சரிந்து விழுந்த சிலுவை

1. "விதி" அல்லது "இறைவனின் சித்தம்" என்பது மனதின் தற்காப்புக் கவசமா?

சிலுவை விழும் காட்சி

வேளாங்கண்ணி விபத்தாகட்டும், அமர்நாத் பனிச்சரிவாகட்டும் அல்லது தேவாலயத்தில் நடந்த இந்த விபத்தாகட்டும் – நாம் உடனடியாக "அவர்களின் விதி அவ்வளவுதான்" என்று கடந்துவிடுகிறோம்.

ஏன் அப்படிச் செய்கிறோம்?

• நம்மைக் காத்துக்கொள்ளும் பயம்: நாளை நமக்கும் இது நடக்கலாம் என்ற உண்மையை ஏற்றுக்கொள்ள நமது மனம் பயப்படுகிறது. அதனால், பாதிக்கப்பட்டவர்களையும் நம்மையும் ஒரு கோடு போட்டு பிரித்துக்கொண்டு, "அவர்களுக்கு நேரம் முடிந்துவிட்டது, நமக்கு இன்னும் இருக்கிறது" என்று மனதைச் சமாதானப்படுத்திக் கொள்கிறோம்.
• நம்பிக்கையின் அடித்தளம் ஆட்டம் காணாமல் இருக்க: "கடவுளைத் தேடிப் போனவர்களுக்கு ஏன் இந்தத் தீர்வு?" என்ற கேள்வியை எழுப்பினால், நாம் தலைமுறை தலைமுறையாகக் கட்டி எழுப்பிய நம்பிக்கையின் கட்டடம் சரிந்துவிடும் என்ற தயக்கம் நம்மிடம் உள்ளது.

2. பலிபீடத்திலேயே நிகழ்ந்த மரணம்: இது தண்டனையா அல்லது வெறும் விபத்தா?

ஒரு போதகர், வழிபாட்டுத் தலத்தில், பலிபீடத்திற்கு அருகில், சிலுவையின் கீழேயே உயிரிழப்பது சாதாரணமான விஷயம் அல்ல. இது மூன்று கோணங்களில் பார்க்கப்படுகிறது:

• மனிதத் தவறு (Human Error): சிலுவை சரியாகப் பொருத்தப்பட்டதா? பராமரிப்புக் குறைபாடு இருந்ததா? என்று பார்த்தால், இது முழுக்க முழுக்க மனிதர்களின் கவனக்குறைவால் நிகழ்ந்த ஒரு விபத்தாக இருக்கலாம். இயற்கையும் இயற்பியல் விதிகளும் யாருக்காகவும் தன் பாதையை மாற்றுவதில்லை.
• தண்டனை என்ற முட்டாள்தனம்: "அவர் ஏதோ பாவம் செய்ததால்தான் கடவுள் தண்டித்தார்" என்று நினைப்பது மிகப்பெரிய அநியாயம். அப்படியானால், உலகத்தில் நடக்கும் ஒவ்வொரு துயரத்தையும் ஒருவரின் தனிப்பட்ட குற்றத்தோடு இணைக்க நேரிடும். இயேசுவே தன் காலத்தில், "சிலோவா கோபுரம் சரிந்து விழுந்து மரித்த பதினெட்டுப் பேரும் மற்றவர்களைப் பார்க்கிலும் பாவிகளா?" என்று கேட்ட கேள்னிதான் இங்கு நினைவுக்கு வருகிறது.
• அதிசயங்களின் இரட்டை நிலை: நமக்கு நல்லது நடந்தால் "அற்புதம்" என்கிறோம்; தீயது நடந்தால் "கடவுளின் சித்தம்" என்று சொல்லி மௌனமாகிறோம். இந்த இரட்டை நிலைப்பாட்டிலிருந்து நாம் வெளியே வரவேண்டும்.

3. இந்த மரணத்தில் இருந்து கடவுள் நமக்குச் சொல்ல வரும் ஆன்மிகச் செய்தி என்ன?

இந்தச் சம்பவத்தின் மூலம் மனிதர்களுக்குக் கடவுள் உணர்த்த விரும்பும் (அல்லது நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய) உண்மைகள் சில உள்ளன:

அ. மரணம் யாருக்கும் எந்த இடத்திலும் விலக்கல்ல:

நாம் எவ்வளவு தூய்மையான இடத்தில, புனிதமான பணியில் அல்லது நம்பிக்கையில் இருந்தாலும், இந்த உலகளாவிய பௌதிக விதிகளுக்கும் (Physical Laws) மரணத்திற்கும் நாம் அனைவரும் உட்பட்டவர்கள்தான் என்பதை இந்தச் சம்பவம் உலுக்கிச் சொல்கிறது. போதகராக இருந்தாலும் சரி, சாதாரண மனிதராக இருந்தாலும் சரி, இயற்கை விதிகளும் விபத்துகளும் பாரபட்சம் பார்ப்பதில்லை.

ஆ. நம்பிக்கையைச் சோதிக்கும் தருணம்:

இது கடவுள் மனிதர்களைத் தண்டிப்பதற்காக அனுப்பிய செய்தி அல்ல; மாறாக, நம்முடைய நம்பிக்கை எவ்வளவு ஆழமானது என்பதைச் சோதிக்கும் ஒரு கண்ணாடி. "எங்களுக்கு ஆபத்து வராது" என்று நம்புவதற்காகக் கடவுளைப் பின்தொடர்வதா? அல்லது எல்லாவற்றையும் கடந்தும் அவரிடம் சரணடைவதா என்ற கேள்விக்கு நாம் பதிலளிக்க வேண்டும்.

இ. வாழ்க்கையின் கணிக்க முடியாத தன்மை (Uncertainty of Life):

நாளை நமக்கு என்ன நடக்கும் என்று யாருக்கும் தெரியாது. "விதி" என்று எல்லாவற்றையும் தள்ளிவிட்டு அலட்சியமாக இருக்காமல், ஒவ்வொரு கணத்தையும் அர்த்தமுள்ளதாகவும், விழிப்புணர்வுடனும், மனித நேயத்துடனும் வாழ வேண்டும் என்ற எச்சரிக்கையை இந்த மரணங்கள் நமக்கு விட்டுச் செல்கின்றன.

முடிவுரை:

மனித மனம் காயப்படாமல் இருக்க எளிமையான பதில்களைத் தேடுவது இயல்புதான். ஆனால், கேள்விகளே இல்லாத நம்பிக்கை உண்மையானதாக இருக்க முடியாது. துயரங்களையும் விபத்துகளையும் வெறும் "விதி" என்று மூடிவிடாமல், அவை நமக்கு உணர்த்தும் வாழ்க்கையின் நிதர்சனத்தை ஏற்றுக்கொள்வதுதான் ஆன்மீக முதிர்ச்சி.

இறுதியாக உங்களிடம் ஒரு கேள்வி: நம்பிக்கையின் பெயரால் கடினமான உண்மைகளைத் தவிர்த்துவிட்டு வாழ்வதுதான் மனதுக்கு நிம்மதியா? அல்லது பயத்தை மீறி கேள்விகளைக் கேட்பதுதான் நம்மை உண்மையான ஆன்மீகப் பாதைக்கு அழைத்துச் செல்லும் என்று நினைக்கிறீர்கள்?

மேலும் படிக்க: கோடீஸ்வரராவதற்கு எளிய வழிகள் சிந்திக்க வேண்டிய கட்டுரை